Çerçeve netleştikçe, somut adımlar atıldıkça barış sürecine destek de tırmanıyor.

Sürecin ilk başlangıcında yüzde 35 olan destek oranı, yüzde 58’e çıktı.

Son araştırmaya göre ise oran yüzde 60’a ulaşmış durumda.

Halkın sürece desteği artarken, inadına CHP ve MHP’nin süreç karşıtı tavrı daha da sertleşiyor.

Bu tam bir paradoks…

Çünkü sürece destek MHP tabanında yüzde 33, CHP tabanında da yüzde 30’lara ulamış durumda.

Buna rağmen bu iki parti neden sürece destek değil de köstek oluyorlar?

Neden kendi seçmenlerinin üçte biri ile çelişmeyi göze alıyorlar?

Bunu anlamak mümkün değil…

Barış süreci başarıya ulaşırsa biten sadece terör değil CHP de olacak.

MHP, “Ben kendi doğal refleksime göre hareket ettim”, diyerek işin içinden sıyrılabilir ama CHP’nin işi hiç de kolay değil.

Süreç yol aldıkça, somut adımlar atıldıkça, akil insanlar bölge bölge dolaşıp halkla diyalog kurdukça, vatandaşın kafası netleştikçe destek daha da artacak.

En kötü ihtimalle sürece destek oranının yüzde 70’leri dahi aşacağı düşüncesindeyim.

Tabii ki insanların bazı şüpheleri olacak, tabii ki insanlar daha fazla somut adım görmeden süreçten şüphe edecek..

Ama kim savaş ister ki, kim kan durmasın ister ki?..

İşin başında AK Parti tabanında da bazı tereddütler vardı.

Başlangıçta yüzde 69 olan destek, son araştırmaya göre yüzde 78.5’e ulaşmış durumda.

Yani sis bulutları dağıldıkça, barış söylemleri arttıkça ve bu konuda somut adımlar atıldıkça, süreç daha da netleşiyor.

Destek giderek artıyor.

AK Partiyi anlamak mümkün; asırlık Kürt sorununu çözüp, Türkiye’nin önünü açmak,

Türkiye’nin hem ekonomik hem siyasi bir güç olarak bölgesinde ve dünyada öne çıkmasını sağlamak,

Ve tabii ki iktidarını sağlamlaştırmak istiyord.

MHP’yi de anlamak mümkün; genetik kodlarıyla çelişen bir barış ve uzlaşma iklimi oluşmasını istemiyor.

Ya CHP?..

Araf’ta kalan tek parti CHP.

Barış süreci CHP’nin bölünmesini, ya da marjinal bir parti haline dönüşmesini de beraberinde getirebilir.

Peki bunu CHP kurmayları görmüyor mu?

Pek sanmıyorum;

Çünkü CHP’nin en büyük açmazı dünyayı ve Türkiye’yi doğru okuyamaması…

Demokrat reflekslerini öldürüp, gerici reflekslerini bilemesi, keskinleştirmesi…

Darbe suçuyla yargılananları savunma adına Silivri’yi birbirine katan…

Mavi Marmara baskınındaki tutumuyla çuvallayan…

Suriye meselesinde Esad’ın can dostu gibi davranan…

Yeni anayasa konusunda 1930’ların refleksiyle hareket eden bir CHP, tabii ki barış sürecini de ıskalar…

Benden söylemesi, süreç başarıya ulaşırsa ne Kılıçdaroğlu kalır ne de CHP.

Yalçın ŞİMŞEK / Rotahaber
sempatis@hotmail.com