Sanço Panço´ları hiçe sayarak, insanoğlunun sınırsız egosunun yel değirmenlerine karşı verdiği anlamsız bir savaştır, bitmek tükenmek bilmeyen Don Kişot´lar yüzünden.

Erkek çocuklarının mahallede ‘kim daha uzağa attıracak´ diye oynadığı yarışlardan zerrece mantık farkı olmayan bir savaş.

Haşa! Yaratanı yok sayıp, yaratılanı hor görme mücadelesidir bir nevi ego savaşları.

Her zaman açtır gözleri, bir türlü doymak bilmez yer de yer… Yetim hakkı yer, gariban hakkı yer, kul hakkı yer yine de doymaz. Kibirden beslenir, hasetlikten güç alır, ikiyüzlülükte sınır tanımaz, münafıklıkta ön saflarda yer alır ama Müslümanlığı da sana bana bırakmaz ego savaşçıları.

En iyi, en doğru, en güçlü, en güzel, en… en… en… bitmek tükenmek bilmez en´leri. En yanlışı yaptıklarının farkında bile olmadan savaşır dururlar, baştan yenik girdikleri savaşlarda.

Peki ne uğruna?

Bize kalmayacağından zerrece şüphe duymadığımız yalan dünya uğruna mı? Ya da o yalan dünyanın yalan nimetleri mi? Belki de nimet sandığımız hezimetler uğrunadır, neden olmasın(!)?

Ne uğruna olursa olsun hiçbir sebep haklı çıkaramaz, ego savaşlarında kıyasıya savaşan ego manyaklarını. Kişiyi egosantrik saçmalıklardan bir adım öteye taşıyamayan, bırakın ilerlemeyi yakasına yapıştıktan sonra hep aşağı çeken, dibe götüren, çırpındıkça batıran, battıkça daha da batıran, yitiren, yok eden bir bitişin ta kendisidir ego savaşları.

Kazananı olmayan, kaybedeni baştan belli iki taraflı görünse de tek taraflı bir savaştır Ego Savaşları. Fark edin, fark ettirin ve ne uğruna olursa olsun bir taraf olmayın, bertaraf olacağınız bu savaşta…

Vesselam…