Ölümden daha acısı da ölememekti galiba. Gözünüzden sakındıklarınızın çektiği acılar son bulsun diye dilediğiniz sondu ölüm. En amansız hastalıkların pençesinde acılar içinde kıvranırken o yaşadığınız çaresizliğin son bulması umuduydu belki de.

Yalan hayatın belki de en gerçek yanıydı, ölüm. Hep korkulan hep kaçılan hiç gelmez sanılan. Dile kolaydı ‘hepimiz bir gün öleceğiz’ demek. Ama o gerçekle yüzümüze çarpan bir balyoz etkisiyle karşılaşmak? O, o kadar kolay değildi işte.

Çocukken ölü bir kuş gördüğünde yaşadığın balyoz etkisi her ne hikmetse büyüdükçe azalmaya başlar. İnsan büyür, acıları büyür, acılar büyüdükçe etkisi, etkileri giderek küçülür sanki. Alışmak mı diyoruz ne buna. İnsanı hissizliğe, duygusuzluğa belki de acımasızlığa götüren süreç.

Ölüm acısı. En büyük acı. Hele ki en yakınına gelmişse. Yanar kavrulur yüreğin. Yaşayamam sanırsın, bir daha nefes alamam. Asla eskisi gibi gülemem, konuşamam, yaşayamam; ötesi var mı?

Ortaokul yıllarımda bir arkadaşımın babası ölmüştü. Düşünsenize babanız ölmüş. Baba evin direği, kız çocuklarının ilk aşkı, oğulların rol modeli. Yitmez yıkılmaz sanıp yaslandığınız en büyük dağ en büyük çınar ağacınız o sizin. Yokluğunun ihtimali bile çıldırtır insanı. İlk günlerde tabi ki büyük acılar yaşadı, sürekli ağlıyordu, içi acıyordu insanın gördükçe.

Ertesi yıldı, bir kaç kız toplanmışlar bir şeyler konuşup gülüyorlar falan. Yok artık dedim baban ölmedi mi senin ya, nasıl gülersin? Tabi içimden. Kızdım, bildiğin baya bir kızdım, hatta kınadım. ‘Allah geçinden versin benim babam ölse bir daha asla gülemezdim herhalde’ dedim içten içe.

Yıllar geçti aradan. Benim de babam öldü. Ciğerim kavruldu, içim yandı. Bildiğimiz kor bir ateş bırakıp gitti yüreğimin tam ortasına. Zaman geçti. O derin yara yavaş yavaş kabuk bağlamaya başladı. Andığım her an yeniden kanayan bir yara.

Aradan zaman geçti. Baktım çoktan dönmüşüm bile normal hayatıma. Gülmeler, kahkahalar falan. Bir gün tam gülerken bu anı geldi aklıma. Söylediğim o sözler. İçten içe kızışlarım, kınayışlarım falan. Utandım bir an. İşte o gün anladım en alışılmaz sanılan acılara bile alışılacağını. Zor da olsa yaşanılacağını.

Çocukken ölüm bir kayıp, bir yokluktu benim için. Ama artık büyümüştüm ve öğrenmiştim ölümün gerçek olup, dünya hayatının en büyük yalan olduğunu. Yokluktan öte var olmaktı ölüm. Gerçek dünyaya açılan en gerçek kapı. Layıkıyla

yaşadıktan sonra gelmesinden korkmadığın, hatta ümit ettiğin, özlemle beklediğin bir gerçekti ölüm. En büyük tesellisi de buydu yanan yüreklere. Acıydı yine de.

Ölümden daha acısı da ölememekti galiba. Gözünüzden sakındıklarınızın çektiği acılar son bulsun diye dilediğiniz sondu ölüm. En amansız hastalıkların pençesinde acılar içinde kıvranırken o yaşadığınız çaresizliğin son bulması umuduydu belki de.

En acısı evlat acısı derler ya. Hani biz analar babalar da, “Allah kimseye evlat acısı vermesin” diye dua ederiz de; bilmeyiz ki engelli ya da bir şekilde kendilerine bağımlı yaşayan yavrularının ölümünü, sırf başkalarına muhtaç bırakmamak adına dileyenlerin gerçek ana baba olduklarını. “Allah kimseye sevdiklerinin ölümünü diletecek acılar yaşatmasın” demenin ise en doğrusu olduğunu o zaman anlarız belki de.

Eskilerin tabiriyle “Rabbim iki iyilikten birini versin” diye dua ettiğimiz canım dedemin son anlarını yaşıyor olduğunu öğrenmemizden sebep bu kelimelerin yazıya dökülüşü. Anlayacağınız o balyoz bir kez daha yola çıkmış geliyor.

Rabbim herkese ölümü tebessümle karşılayacak hayatlar yaşatsın inşallah. Yaşatsın ki gidenlerin yüzünde oluşan o son tebessümü görmek de teselli olsun geride bıraktıklarına…

Vesselam.

Yüsra Döndü Büyükcebeci